Izolacja dachu
Just another WordPress site

Budynki wielkoplytowe

Posted in Uncategorized  by admin
August 15th, 2018

Najbardziej rozpowszechnionym typem budynków wielkopłytowych stał się jednak począwszy od roku 1958 typ PBU (Przedsiębiorstwo Budownictwa Uprzemysłowionego WarszawaJelonki). Pod względem metody produkcji elementów system PBU zbliżony jest do metody Camusa. Ściany zewnętrzne ze względu na ich konstrukcję warstwową produkowane są w formach stalowych na płask na sten dach betonowych. Elementy ścian wewnętrznych produkuje się w stalowych formach bateryjnych w pozycji pionowej. Ciekawą konstrukcję przedstawiają budynki wielkopłytowe z cienkościennych płyt żebrowych wznoszone w Moskwie na Osiedlu Nowe Czeremuszki. Podstawowym elementem konstrukcyjnym budynku jest żelbetowa cienkościenna ścianka poprzeczna (działowa). Ścianka ta podobna do dwuteownika przejmuje na krawędzie płyty obciążenie od stropu tylko w granicach swojej kondygnacji. Opłacalność budownictwa wielkopłytowego wymaga dużych nakładów inwestycyjnych, daleko posuniętej mechanizacji i automatyzacji wytwórni oraz systematycznej pracy wyspecjalizowanych zespołów roboczych. Spełnienie tych warunków pozwoliło osiągnąć przy zastosowaniu metody Colgnet obniżenie kosztów o 10 do 15010 w porównaniu z kosztami budowy zwykłych budynków mieszkalnych wykonanych metodami tradycyjnymi. Podział ścian na elementy wielkopłytowe. Wyraz architektoniczny budynku wielkopłytowego osiąga się przez różnorodny podział ścian, rozmaite opracowanie spoin poziomych i pionowych oraz przez zastosowanie różnorodnej faktury płyt ścian zewnętrznych. W budownictwie wielkopłytowym przyjęły się 3 zasadnicze schematy podziału ścian zewnętrznych : a. Schemat 1, w którym wszystkie płyty o rozmiarze na jedną izbę mają wysokość równą wysokości kondygnacji, a szerokość równą rozstawowi szkieletu albo odstępowi między poprzecznymi ścianami działowymi. Układ taki daje zarówno najmniejszą liczbę styków jak i najmniejszą liczbę typów płyt, dzięki czemu skraca się cykl montażu budynku. Powiększeniu natomiast ulega stopień prefabrykacji płyt, które muszą mieć całkowite wykończenie zarówno pod względem faktury jak i wyposażenia instalacyjnego. Przy tym schemacie podziału wszystkie styki płyt od strony lica ściany są niezakryte. Aby uniknąć przewiewności płyt w stykach, spoiny są przykryte od strony wewnętrznej ścianami działowymi, słupami i ryglami szkieletu lub płytami stropowymi. b. Schemat 2 stosowany jest w tych przypadkach, gdy ze względu na niedostateczny udźwig mechanizmów transportowych i żurawi montażowych nie można konstruować płyt o wymiarach na izbę. Ściana zewnętrzna między osiami słupów lub poprzecznych ścian stężających składa się wówczas z dwóch typów płyt: płyty z otworem okiennym i płyty międzyokiennej. Mogą tu być stosowane dwa sposoby podziału pionowego: podział na 3 elementy: 1 okienny i 2 międzyokienne, podział na 2 elementy: 1 okienny i 1 międzyokienny, Łączenie zasadniczych płyt ściennych w kierunku pionowym wykonywane jest w tym przypadku na poziomie górnej krawędzi płyty stropowej lub też na poziomie dolnej i górnej krawędzi płyt stropowych. Ten ostatni sposób jest jednak na ogół rzadko stosowany z uwagi na widoczne złącza pionowe płyt. Wysokość pełnych płyt międzyokiennych w schemacie 2 podziału ścian w niektórych przypadkach przyjmuje się równą wysokości dwóch kondygnacji. c. Schemat 3, w którym zarówno płyty okienne jak i międzyokienne mają wysokość równą dwu kondygnacjom budynku. Podział płyt okiennych może być tu dwojaki: płyta ciągła z dwoma gotowymi otworami okiennymi lub też płyta międzypiętrowa i obramienie z gotową stolarką [więcej w: pogłębianie otworów, wniosek o określenie warunków przyłączenia do sieci gazowej, koszt instalacji odgromowej ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: koszt instalacji odgromowej pogłębianie otworów wniosek o określenie warunków przyłączenia do sieci gazowej